Corona laat zien wie we echt zijn: een keizer in zijn hemd

We dachten dat we keizers waren. Alwetend, almachtig en met de wereld aan onze voeten.
Niets kon ons tegenhouden. De maan was al te dichtbij en Mars kwam er aan: ‘Universe, we are coming! Alleen wij Nederlanders vlogen per jaar al zo’n 2 miljoen keer de aarde rond, slachtten ieder jaar meer dan 600 miljoen dieren en elk huishouden had bijna twee slaven voltijd in dienst.

Het tropisch regenwoud nam in een angstaanjagend tempo af, de biodiversiteit holde achteruit en zelfs in de stad kon ons leven ronduit onaangenaam worden door één simpele rups. En hoewel de natuur tegensputterde, negeerden wij de signalen en deden er nog een schepje bovenop. We lachten om een Zweedse puber, of klapten onze handen stuk zonder onze levens echt aan te passen. Het moest nog verder, nog meer en nog groter, als de Economie maar kon groeien.

En opeens, zonder waarschuwing vooraf, gebeurde het onwerkelijke: de wereld kwam piepend en knarsend tot stilstand en alles, bijna alles, moest wijken voor een onzichtbaar virusje van nog geen duizendste millimeter groot. Niemand kende het woord Corona en nu, slechts een paar maanden later, zijn onze gedachten en gebeden bij de mensen die het meest getroffen zijn. Zelfs wij nuchtere Hollanders voelen de angst om wat komen gaat en als een alcoholist die op slag nuchter is, realiseren we ons hoe kwetsbaar en nietig we eigenlijk zijn. Corona laat zien wie we echt zijn: kwetsbaar, als een keizer in zijn hemd. Zeven miljoen Nederlanders zagen de indrukwekkende toespraak van onze altijd vrolijke premier, die nu een kwartier lang niet zou lachen en keek of de duizenden doden al gestorven waren. Het kijkcijferkanon De Wereld Draait Door verdubbelde zijn maximale aantal kijkers en het is bijna onmogelijk een nieuwsbericht te lezen zonder het C-woord er in.
En toch, ondanks alle terechte angsten en grote zorgen, zijn er ook tekenen van hoop. Dat we wakker geschud worden en ons bezinnen op waar we mee bezig waren. Het Coronavirus zal voorlopig nog onder ons blijven, aldus Rutte en je hoeft geen profeet te zijn om in te zien wat dit naast alle persoonlijke zorgen en verdriet, met ons land zal doen. Complete bedrijven zullen tot stilstand komen en de vraag is of we deze periode ook kunnen gebruiken om de vraag te stellen in welke wereld wij willen leven. Want gek genoeg, zie je nu nog vooral spelende kinderen op straat en niet zelden met hun ouders. De ratrace is stilgelegd, de Sport is niet meer en zelfs al zouden we de nieuwe serie van Netflix volledig kijken, dan nog hebben veel mensen tijd over. We praten weer met elkaar, kijken naar elkaar om en worden geconfronteerd met de lege schappen in de winkels. En opeens is het niet meer gek om onszelf de vraag te stellen waarom onze kip in Thailand geslacht moet worden, waarom we niet gewoon in Europa op vakantie kunnen gaan en waarom we ieder jaar een nieuwe mobiel moeten hebben. Opeens is het vanzelfsprekend dat er geen racewagens door een natuurgebied moeten rijden, dat Ali Express echt niet voor ieder pakje afzonderlijk de oceaan over hoeft en dat we de boodschap van wetenschappers wel serieus moeten nemen. En opeens begrijpen we hoe het voelt wanneer de dag is gekomen dat een alarmerende voorspelling werkelijkheid is geworden. Geconfronteerd met de mogelijkheid van komend verdriet realiseren we ons wat er echt toe doet en zien we in wat we echt nodig hebben: voedsel om te eten, kleding om te dragen en een huis om in te wonen (aangevuld met een handjevol liefde).

Mogen we de kracht ontvangen om rustig te blijven, de liefde om ook aan de ander te denken en het geluk dat de sombere voorspellingen dit keer niet uitkomen. Maar mogen we ook de durf hebben om in de spiegel te kijken om te zien wie we diep van binnen zijn: een keizer in zijn hemd. En mogen we vooral de moed hebben om te doen wat we moeten doen: ons bezinnen op de vraag wie wij uiteindelijk willen zijn en hoe wij willen leven.

Bron cartoon: https://joop.bnnvara.nl/cartoons/de-wereld-staat-stil