Hallo 2019,

HomeGeen categorieHallo 2019,

Dit is 2020 en ik schrijf je om mijn gedachten te ordenen, als om mijzelf in mijn arm te knijpen dat ik niet droom. In een paar maanden is er zoveel veranderd, dat je jezelf maar nauwelijks terug zou kennen. Want 2019, wat was je jeugdig onbezonnen en heerlijk naïef.  De bomen groeiden tot in de hemel en onze eigen toren van Babel kon de maan al bijna raken.
Had je me geloofd, wanneer ik je had verteld hoe anders 2020 zou zijn? Hoe onze wereld in nog geen paar maanden totaal onherkenbaar zou veranderen? De Australian Open kon ondanks een apocalyptische brand nog net doorgang vinden, maar al vrij snel was het gedaan. Een onbekend virus uit China vloog in mum van tijd de wereld over en liet talloze vliegtuigen werkloos aan de grond staan. Christiano Ronaldo zit doelloos thuis en Olympisch kampioen van Rouwendaal zwemt in een opblaasbadje in haar eigen tuin. Cruiseschepen varen hulpeloos over de wereldzeeën, wanhopig op zoek naar een stad waar ze wel aan mogen meren. Marketingmanagers zitten werkloos op de bank en onderbetaalde professionals uit de zorg zijn de helden van het land.
De lach op het gezicht van onze goedlachse premier is bevroren en president Trump vertelt akelig waarheidsgetrouw dat de VS van geluk mag spreken wanneer het dodental op de 100.000 mensen blijft hangen.
Ik zou nog uren door kunnen gaan, maar je zou niet kunnen geloven dat dit binnen slechts een paar maanden werkelijkheid zou zijn. ‘In 2020 knippen we allemaal onze eigen haren knippen en Ahoy blijft tijdens het Songfestival leger dan een kerkdienst in een gesecuraliseerde stad.’  Je zou niet weten hoe hard je me uit zou moeten lachen.

Maar weet je, 2019? Temidden van alle spanning, angst en verdriet, zien we ook een verlangen en hoop van bijna Bijbelse proporties. Want had je me ooit geloofd, wanneer ik je had verteld dat we er achter zouden komen hoe helder blauw de lucht zonder al die vliegtuigstrepen kon zijn? Of kijk anders eens goed naar de geit op de foto uit het Britse plaatsje Llandudno. Dit lege stadje is overgenomen door wilde geiten die parmantig door het centrum van de stad paraderen. Wilde geiten parmantig paraderend over de normaal zo drukke boulevard.
Het vliegveld in Lelystad? Geruisloos en zonder gemopper uitgesteld!
Het lawaaiige en vervuilde Venetië? Al na één week was voor het eerst in 60 jaar het water weer helder en schoon!
De Economie staat op nummer 1? Met de VVD aan het roer doen groeicurves en aandeelhouders er niet meer toe!
De inwoners van wereldsteden kunnen weer ademhalen, mobaliteit is een vies woord geworden en een file is een zeldzaamheid…

Maar om het allermooiste nieuws moest ik bijna huilen. Mezelf afvragend of ik de trompet van het Bijbelse jubeljaar had gemist. Nota bene in mijn eigen Arnhem, aan de Rijnkade waar ik zo vaak langs de kolossale cruiseschepen ben gefietst. En nu is het leeg op de kade. Geen chagrijnige reizigers en geen verzadigde bejaarden op zoek naar nog enig vertier. Nee, wij slapen in onze eigen bedden, in onze eigen huizen. Dankbaar met wat we hebben en onze gezondheid koesterend als de grootste schat die er maar bestaat.
En in het cruiseschip, met het prachtige uitzicht op de Rijn, slapen de daklozen in de luxe beddenWanneer heb ik het trompetgeschal van het Jubeljaar gemist?

Lief 2019, mocht je 2021 zien… 
Wil je hem vertellen om de pijn, maar ook de liefde en hoop van 2020 nooit, maar dan ook nooit meer te vergeten?

2020

Geef een reactie